Al vrij snel nadat Rosie ons gezin rijker maakte, wisten wij het zeker: hopelijk komt er nog een wonder in ons gezin. Ik werd door mijn omgeving gewaarschuwd niet té snel weer zwanger te raken. De hormonen die nog in mijn lijf zitten, het rouwproces waar ik in zit. Een ‘vervangbaby’ is niet de oplossing.

De week thuis met Rosie stond  – naast de momenten met haar genietend in bed – ook in het teken van een uitvaart regelen. Een uitvaart waarbij alles tot in de puntjes geregeld moest zijn. Zo ook de bloemen. #TeamBloemen Mijn vader en ik werden al snel ‘Team Bloemen’genoemd. Je zou er een hashtag van

5 maanden alweer. Het is zó gek. Deze blog had gewoon over een omrollende Rosie moeten gaan. Een klein meisje dat ons schaterlachjes liet zien die haar zussen haar keer op keer bezorgden. En over ritme opbouwen, de talloze slapeloze nachten en voedingen die wel of niet volgens plan gaan. Maar de realiteit is anders.

4 maart 2019. Rosie werd om 10:53 uur geboren. Na de uitgebreide kroelmomenten moesten we beslissen of we haar direct wilden aankleden en in een gekoeld bedje plaatsten of in koud water wilden leggen. Zelf hadden wij nog nooit gehoord van deze “watermethode”. Het ziekenhuis was er erg over te spreken dus we besloten het

 ‘Het is zeker naar en vervelend dat je nooit precies zal weten waarom Rosie is overleden?’Of  ‘Denk je niet vaak: wat nou als ze eerder was gehaald?’ Vragen die ik de laatste tijd steeds meer krijg van mensen.  In onderstaande blog vertel ik je waarom ik niet bij deze vragen stilsta en wat ik doe

De wereld zoeft door als een sneltrein. De kinderen gaan naar school en het kinderdagverblijf. De boodschappen worden gehaald en de 7 wassen in de week draaien weer door. De leegte is voelbaar aanwezig. Elke minuut, elke seconde van de dag denk ik aan Rosie. De eerste weken na de uitvaart  Het landt allemaal langzaam.